Ga naar de inhoud
Sneeuw. Glad.
Ik moet met mijn kat naar de dierenarts
en ik wil gewoon normaal mijn huis uit.
De wijk uit.
Zonder glijden. Zonder stress.
Dus ik pak de sneeuwschep en maak mijn straatje schoon.
Klaar.
En dan komt dat stemmetje.
Waarom doet niet iedereen dit?
Want eerlijk: als alleen mijn stukje schoon is,
moet ik alsnog glibberend de wijk uit.
Daar had ik geen zin in.
Ik voel irritatie. Richting mijn buren.
Ik sta al bijna in de klaagstand.
En dan denk ik: stop.
Dit gaat niet over hen.
Dit gaat over mij.
Over wat ik nodig heb. Wat mij dient
Ik kan wachten tot anderen iets doen.
Ik kan vinden dat ze iets zouden moeten doen.
En ik kan zelfs moreel gelijk hebben
Maar daar verandert niets door.
Die irritatie gebruik ik als brandstof.
Dus ik loop door.
Niet omdat het moet.
Niet omdat het mijn taak is.
Maar omdat ik het zat ben om mezelf te blokkeren.
En klaar.
Rust.
Zo wil ik me voelen.
Hoe vaak doe jij dit?
Afwachten. Hopen. Vinden dat een ander iets moet doen? Terwijl jij allang kunt bewegen.
De vraag is niet wat zij moeten doen.
De vraag is: wat heb jij nú nodig?
Voor mij was het simpel.
Een sneeuwschep.
Een pad.
Ik stapte later in de auto en reed zonder gedoe de wijk uit.
Geen bedankjes.
Geen applaus.
Ik deed het niet voor een ander.
Ik deed het voor mezelf.
Als je iets doet om jezelf vrijer, lichter of rustiger te maken,
dan hoeft niemand het goed te vinden.
Dan is het al goed.
Regie nemen over je gevoel of een situatie
is vaak niet groots, ingewikkeld of spiritueel.
Het is praktisch.
Een sneeuwschep pakken.
Stoppen met wachten op een ander. Actie in de taxi!
Mini-actie voor vandaag
Waar zit jij te wachten tot een ander beweegt?
Wat ga jij vandaag zelf doen om het beter te maken voor jou?
Niet morgen.
Vandaag.
