Ben jij vaak ziek aan het begin van je vakantie?

De koffers staan klaar. En dan slaat het toe.
Hoofdpijn, keelpijn, soms diarree.
Altijd aan het begin van je vakantie 
 
Ik dacht jarenlang dat het pech was.
Het was geen pech. Het was een rekening die ik betaalde
Dit begint niet op vakantie.

Het begint veel eerder.
In hoe je door een ruimte loopt en automatisch scant wat er nog gedaan moet worden.
In hoe je pauze nodig hebt bent maar maar eerst nog even iets afmaakt.
In dat je pas mag gaan zitten als je huishouden gedaan is
In hoe je als je alles gedaan hebt, toch stees een nieuwe taak verzint.
 
Dit voelt voor jou misschien niet eens meer als stress. Het voelt als normaal. Het voelt als wie je bent.
 
Maar je lijf houdt de teller bij, ook als jij dat niet doet.
Eén keer even wat langer doorgaan maakt niemand ziek.
Maar maanden, soms jaren, elke dag je eigen signalen als laatste op de lijst zetten,
zo loopt een rekening op.
Niet in één klap.
Gewoon elke dag een klein beetje meer.
Tot er een moment komt dat je lijf de kans krijgt om te stoppen. En dat moment is op vakantie.
 
Zolang je doorgaat, houdt je lijf zich groot.
Zodra wat van die druk wegvalt, laat het los wat het al die tijd heeft vastgehouden.
Niet als zwakte. Als signaal.
 
Dit patroon ontstaat niet zomaar.
Ergens in je leven heb je geleerd dat je het zelf moest doen. Omdat er niemand was die het overnam toen het nodig was.
Je werd er heel goed in. Alles overzien, altijd paraat, nooit achteroverleunen, altijd aan.
 
Het gevaar is niet dat je goed bent in regelen.
Het gevaar is dat je stopt met merken wanneer het NIET meer nodig is. Als je lijf pas instort zodra je stopt, gaat dit niet over deze vakantie of de afgelopen weken. Dan gaat dit over hoelang je al over je grens heen gaat zonder het te weten.
 
Iets om deze week te doen als je dit herkent
De volgende keer dat je merkt dat je scant, dat je ogen automatisch de ruimte aflopen op zoek naar wat er nu moet, stop dan even.
Niet lang. Tien seconden.
Vraag jezelf: moet dit nu van mij, of denk ik alleen dat het moet?
Niet omdat je lui bent. Wel omdat je lijf en jouw gezondheid belangrijk is,
Doe je het niet, dan komt die harde rem een keer.

Ik gun het jou dat je niet hoeft uit te vallen of burnout raakt voor je dit leert aanpassen. Want het kan anders ook voor jou.
 
Liefs, Anna