Bedankt juf? Zullen we er mee stoppen

Dit keer geen inzichten of inspiratie maar gewoon even iets waar ik mijn mening over kwijt wil.
En weet je het lucht lekker op omdat eens gewoon op te schrijven of uit te spreken

Het is weer bijna einde schooljaar.

Alles loopt al een beetje anders. De weekindeling klopt niet meer, kinderen zijn eerder thuis of later, het rooster wordt omgegooid voor een sportdag of een uitje, en tussendoor gewoon doorwerken want het leven stopt niet.

En dan is er ook altijd nog dat ene project. Wat doen we voor de juf.

Er was een keer iemand in onze klassenapp die voorstelde om de juffen een cactus te geven.
Een cactus. Mijn oma heeft mij vroeger bijgebracht dat een cactus een plant is die je niet zomaar geeft. Niet aan mensen die je lief zijn, in ieder geval. Ik weet niet of dat klopt. Maar ik zat toch even een paar keer raar naar mijn telefoon te kijken.

We geven de juf een cactus. Oké.

Mijn kinderen zitten inmiddels op de middelbare school, dus ik zit er gelukkig niet meer middenin. Maar die klassenapp, mijn god, die gaat helemaal los aan het einde van het jaar. Ik hoor het van vriendinnen en het lijkt steeds gekker te worden.

Er was een keer iemand die voorstelde om de juffen een cactus te geven.
Dat zei ik al. Maar er was ook die mok. Voor de beste juf. Stel je voor: twintig jaar juf.
Twintig jaar van elke klas een bedankje. Ze heeft nu minimaal twintig mokken.
Thuis wil ze ook niet de hele dag met zo’n mok rondlopen, denk ik. Ze is ook niet alleen maar juf.

En die tas. Met haar naam erop. Juf Linda. Loop jij op zaterdag door de Albert Heijn met op je schouder: Juf Linda?
Ik heb zelf ook ooit voor de klas gestaan. Ik weet nog goed hoe ik naar die stapel cadeaus keek aan het einde van het jaar.

Zeep die ik niet lekker vond. Chocola waar ik niet van houd. Ik dacht: wat moet ik hier nu mee.

Niet omdat het niet lief bedoeld was. Niet omdat ik de kinderen of de ouders iets kwalijk nam.
Wel omdat ik dacht: niemand heeft hierom gevraagd en toch doen we het allemaal elk jaar opnieuw.

En het wordt ons alleen maar makkelijker gemaakt. Bij de Hema en de Bruna liggen tegenwoordig complete juf-cadeaupakketten in het schap. Kant en klaar. Want zelf iets verzinnen kost tijd en die heeft niemand.

Ik snap het. En ik vind het toch een drama.

Niet omdat ik de juf niks gun. Mensen die elke dag voor een klas staan en iets proberen te betekenen voor andermans kinderen, die verdienen de wereld. Maar niet in de vorm van een twintigste mok.
Geef gewoon die hand bij het hek. Een eerlijk woord. Iets wat je echt meent. Of zet het in een kaart.
Dat is genoeg.

En als je niks te zeggen hebt, dan is ook dat prima. Of gewoon allleen fijne vakantie juf!

Laten we stoppen met al die moetjes waar niemand om gevraagd heeft.