Ik ben gewoon zo is een leugen

“Zo ben ik gewoon.” Ik zei hem vroeger ook. Heel makkelijk, heel vanzelfsprekend. Als iemand vroeg waarom ik alles maar oppakte, had ik dat antwoord al klaar voordat het gevraagd was.
Ik ben gewoon een gever. Ik ben gewoon iemand die graag helpt. Ik red me wel.

Het klinkt sterk. Het klinkt bijna als een kwaliteit waar je trots op mag zijn.
Eerlijk? Ik geloof er geen reet van.
Niemand wordt geboren als de vrouw die alles voor iedereen oplost.
Niemand komt ter wereld als de standaardregelaar van andermans gedoe.
Je begint precies andersom: als baby heb je alles nodig.
Aandacht, zorg, aanraking, veiligheid. Je komt hier eerst om te ontvangen.

Dus als jij ergens bent gaan geloven dat jij degene bent die het wel even regelt,
die weinig nodig heeft, die sterk moet zijn, dan is dat niet zomaar wie jij bent.
Dan is dat iets wat je bent gaan leren, wie jij bent geworden.

Misschien omdat het thuis veiliger was om lief te zijn dan lastig.
Misschien omdat je al jong voelde dat dingen mis konden gaan.
Misschien omdat er niemand was die echt vroeg: hé, hoe is het nou eigenlijk met jou?

Dan ga je jezelf iets vertellen.
Ik ben nu eenmaal zo. Ik ben sterk. Ik red me wel.
Dat verhaal voelt op een gegeven moment zo waar dat je het niet eens meer checkt.
Als iemand vraagt hoe het gaat, zeg je al: goed. Druk, maar prima. Je denkt er niet eens meer over na.

Aan de buitenkant is er meestal ook niet eens zoveel mis.
Je functioneert. Je lacht nog wel. Je doet wat er moet gebeuren.

En van binnen?
Van binnen voelt het soms leeg. Alsof je meedoet in je eigen leven maar er niet echt in zit.
Alsof je vanuit een afstandje naar jezelf kijkt.
Alsof je je afvraagt: wanneer was ik er voor het laatst echt blij?
Niet zozo. Niet opgelucht. Niet even afgeleid. Echt blij.
En vaak gaan we dan gaan we op zoek naar verklaringen.
Misschien ben ik gewoon moe. Misschien zijn het mijn hormonen. Ik moet vaker de sauna in. Yoga proberen.

Mijn persoonlijke favoriet: ik moet eigenlijk gewoon niet zo zeuren.
Die laatste is ook echt heerlijk. Terwijl er onder dat alles iets heel anders zit.

Niet dat jij zwak bent. Niet dat jij ondankbaar bent. Niet dat jij een probleem bent.
Wat er speelt: jij bent een rol geworden.
De sterke. De gever. De verstandige. De vrouw die het allemaal wel even doet.

Die rol heeft je ook echt iets gebracht. Mensen vertrouwen op je.
Je krijgt dingen voor elkaar. Je bent degene op wie gebouwd wordt.
Dat is geen verzinsel, dat is echt zo.

Alleen, die geweldige kwaliteit van je kan je ook helemaal opvreten.
Als jij altijd aanstaat om op te vangen wat anderen nodig hebben,
blijft er minder ruimte over voor jou. Voor wat jij voelt. Voor wat jij wil.
Voor jouw boosheid. De eenzaamheid. Voor alles wat je al lang niet meer trekt.

Hier is de verschuiving die ik je mee wil geven.
Stop eens met te zeggen: zo ben ik gewoon. Vervang die zin door: dit is iets wat ik ben gaan doen.

Voel je het verschil?
“Zo ben ik gewoon” zet het vast. Het is wie je bent, klaar.
“Dit is iets wat ik ben gaan doen” maakt ruimte.
Ruimte om te kijken: waarom? Wanneer? Voor wie? Wat heeft het me gebracht, en wat kost het me nu?

Dat is waar verandering begint. Niet met jezelf fiksen. Niet met een dagje sauna.
Niet met jezelf afkraken. Niet met een nieuw lijstje vol dingen die je allemaal moet gaan doen.
Gewoon eerlijk kijken: hé, misschien is dit geen waarheid over wie ik ben.
Misschien is dit een patroon. Een rol. Iets wat ik mezelf heb aangeleerd.
Dat is geen zwakte. Dat is heel goed nieuws.
Want alles wat je jezelf hebt aangeleerd kun je ook weer afleren. Stap voor stap. Niet met geweld, wel met aandacht.

Neem vandaag gewoon mee: waar zeg ik “zo ben ik gewoon”, terwijl het eigenlijk iets is wat ik ooit ben gaan doen om het vol te houden? Meer hoeft het niet te zijn. Laat het even landen.

Herken je jezelf hierin? Leg de lat dan niet meteen op standje presteren. Je hoeft dit niet meteen op te lossen.
Eerlijk toegeven aan jezelf wat er speelt is vaak al een begin.

Liefs, Anna