Wachten is ook een keuze
Ik krijg binnenkort de sleutel van mijn nieuwe praktijkruimte. En de afgelopen weken stonden volledig in het teken van op mijn handen zitten.
Dat klinkt makkelijker dan het was.
Want mijn hoofd? Die draaide overuren. Ik wil een nieuwe tafel. Ik moet misschien andere stoelen. Iets op het balkon. En als ik het nú even regel heb ik het straks lekker snel geregeld, is het handig, is het efficiënt, en dan kan ik verder.
Dat stemmetje ken je misschien wel.
Maar ik deed het niet. Ik bleef zitten. En dat gaf ongemak.
Niet omdat ik niet wist wat ik moest doen , mijn hoofd verzint altijd wel tien dingen die “moeten”. Maar omdat bij mij in de ruimte vrouwen komen die al te lang alles zelf deden. Die altijd door zijn gegaan. Die nu eindelijk mogen stoppen met moeten.
Dan moet de energie in mijn ruimte ook kloppen.
En die energie begint bij mij. Niet bij een tafel die ik thuis achter mijn computertje uitzoek.
Ergens wist ik: ik wil alleen handelen vanuit verlangen. Niet vanuit paniek.
Paniek klinkt als: het moet nu, het moet perfect, anders gaat het mis, straks ben ik te laat.
Verlangen klinkt als: zo wil ik het echt. Dit past bij mij. Hier word ik rustig van.
Die regeldrang van mij? Dat is gewoon angst. Angst in een werkoutfit. En perfectie is hetzelfde — controle, maar dan vermomd als goede smaak.
Wachten is niet passief. Wachten is soms de moeilijkste actie die er is.
Een kleine oefening, als jij dit ook herkent:
Pak een papiertje. Schrijf drie dingen op die je nu wil regelen. En stel jezelf per punt één vraag:
Wil ik dit doen vanuit paniek, perfectie, gewoonte ? Of vanuit verlangen?
Schrijf het gewoon op. Zet er een kleine, haalbare microactie achter. Doe niet alles nu. Niet alles perfect.
Eerst even voelen.
Er is nog iets wat ik meeneem in deze overgang: afscheid nemen.
Van de plek waar ik de afgelopen jaren heb gewerkt. Waar vrouwen kwamen landen. Waar ik veertig workshops heb gegeven en geweldige mensen heb leren kennen.
Vroeger ging ik meteen door. Hup, volgende.
Nu neem ik er de tijd voor. Het oude mag ik bedanken voordat het er was.
Dat voelt anders. Dat voelt goed.
Als jij ook al te lang doorgaat en merkt dat jouw systeem gewoon áán staat dan is jouw eerste stap misschien geen groot besluit. Gewoon iets kleins. Even wachten. Eerst voelen. En dan kiezen vanuit wat je echt wil.
Elke week mijn eerlijke verhaal in je mailbox
- Meld je aan en je krijgt een seintje zodra er iets nieuws is
- Geen tips die je al lang kent of verkooppraatjes.
- Wel: herkenning, een beetje humor en soms iets wat blijft hangen.
Voel je dat het tijd is voor meer?
Voel je op een gegeven moment: ik wil hier niet alleen over lezen of luisteren,
ik wil er nu iets aan veranderen? Lees dan verder hoe je met mij kan samenwerken. Nuchter, praktisch en holistisch.
Zodat jij weer de regie voelt over jezelf, je lijf, je gedachten en je leven.
