Soms zit een oud patroon niet in de grote dingen, maar juist in de kleinste momenten van de dag.

Van de week zag ik een filmpje van iemand die zijn tanden stond te poetsen op standje turbo. Snel snel snel. In één keer dacht ik: wacht eens even, hoe doe ik dat zelf eigenlijk?

Het antwoord wist ik eigenlijk meteen al.

Veel te gehaast.

Tandenpoetsen, haren kammen, crème op mijn gezicht smeren, de vaatwasser in en uitruimen, spullen pakken, achter de computer kruipen, autorijden.

Zoveel dingen doe ik ongemerkt in een tempo dat helemaal niet vriendelijk is voor mezelf. Niet per se hard of zichtbaar dramatisch.

Wel jachtig.

Alsof het allemaal nog even snel tussendoor moet. Alsof zelfs zorgen voor mezelf een klusje is geworden dat ik ook nog moet afvinken.

Dat is mijn oude standje overleven.

Een stand die me ooit heel goed heeft geholpen. In een onveilige periode thuis, midden in de vechtscheiding van mijn ouders, was doorgaan, bezig zijn en afleiding zoeken een logische strategie.

Niet voelen was veiliger. Doen was handiger. Doorgaan was makkelijker dan stilstaan.

Alleen zulke strategieën verdwijnen niet vanzelf weer als de situatie verandert.

Iets wat je jarenlang hebt gedaan, zet zich vast in je lijf. In je spiergeheugen.

In hoe je beweegt, hoe je ademt, hoe je reageert.

Dat leer je niet af met een paar keer bewust ademhalen of één mooie inzichtenavond. Dat vraagt oefening. Herhaling. Opmerken. Terughalen.

Nog een keer opnieuw kiezen.

Zelf merk ik dat nu extra sterk, omdat mijn praktijk verhuist naar een nieuwe ruimte. Iets waar ik heel veel zin in heb.

Tegelijk is het ook precies zo’n moment waarop mijn systeem snel terugschiet in oud gedrag. Veel regelen. Veel doen. Veel tegelijk. Even snel nog dit. Even snel nog dat.

Dat wil ik anders doen.

Ik wil niet dat die nieuwe ruimte gevuld wordt met mijn haast, mijn drukte en mijn overlevingsenergie.

Ik wil dat het een plek wordt waar rust voelbaar is.

Een plek waar je zakt. Een plek waar aandacht in zit.

Dat betekent dus ook dat ik die ruimte met aandacht wil inrichten.

Want dat snel snel geeft meestal eerder problemen dan winst.

Dat laatste werd ik deze week trouwens weer haarfijn duidelijk gemaakt.

Ik wilde nog “even snel” iets doen aan een kast die ik net had geschilderd.

Gevolg: beschadiging in de verse laklaag. Vervelend, ja.

Tegelijk was het ook gewoon weer een spiegel.

Dit is wat er gebeurt als ik in die oude reflex schiet. Door door door. Aftikken. Klaar. Volgende.

Alleen zo wil ik niet leven.

Mijn werk gaat over aanwezig zijn. Over vertragen.

Over voelen wat er echt speelt. Over mensen zien.

Dat kan alleen als ik zelf ook echt aanwezig ben in wat ik doe.

Misschien herken jij dit ook.

Misschien zit jouw oude patroon niet (meer) in grote, heftige momenten, maar juist in de manier waarop je je jas aantrekt, je tanden poetst, achter je laptop zit, fietst of je stuur vastpakt in de auto.

Misschien doe jij ook veel meer op spanning dan je eigenlijk doorhebt.

Probeer dit dan eens. Even achterover zitten. Letterlijk.

Met je rug tegen een leuning. Armen ontspannen. Voeten op de grond. Eén moment waarin je niet alweer vooruit schiet naar wat hierna moet, maar jezelf eerst afvraagt: hoe wil ik me voelen terwijl ik dit doe?

Niet pas als alles af is. Niet straks. Nu. Tijdens dit moment.

Tijdens dit ene klusje. Tijdens deze ochtend. Tijdens het aankleden, koken, opruimen, werken of rijden.

Die vraag verandert vaak al meer dan je denkt.

Niet omdat alles dan ineens perfect gaat.

Wel omdat je weer even terugkomt bij jezelf.

Je haalt jezelf als het ware terug uit de automatische piloot.

Je herinnert je lijf eraan dat het niet hoeft te vluchten.

Dat er nu niets opgelost hoeft te worden.

Dat je hier gewoon mag zijn.

Dat is voor mij waar het echt over gaat.

Opnieuw leren dat aanwezigheid veiliger mag worden dan haast.

Dat je lijf een ander tempo mag leren.

Dat je niet alles op wilskracht hoeft te doen.

Dat zachter niet hetzelfde is als slapper.

Dat rust niet iets is wat je eerst moet verdienen.

Misschien is dat vandaag al genoeg om eens naar te kijken.

Hoe poets jij eigenlijk je tanden?

Hoe trek jij je kleren aan?

Hoe zit jij achter je computer?

Hoeveel van jouw dag doe jij op een tempo dat ooit handig was, maar je nu vooral van jezelf weghaalt?

Soms begint verandering niet met een groot besluit, maar met één klein moment waarin je het anders doet.

tekst